Blauwe Maandag van Nicci French || Review

IMG_8490

Excuses, nog maar een keer, voor mijn afwezigheid. Ik ben met van alles, en tegelijkertijd eigenlijk niet zoveel, bezig geweest: video’s maken voor mijn youtube kanaal, Stranger Things en Scream kijken en alvast Lolita voor m’n scriptie lezen. Tussendoor was er helaas niet genoeg tijd om recensies en andere blogposts te schrijven. Nu ik weer een beetje in mijn collegeritme zit, hoop ik weer meer van me te kunnen laten horen!
Nu, over naar waar deze blogpost uiteindelijk over gaat: Blauwe Maandag van Nicci French!

Samenvatting
Frieda Klein is psychoanalytica. Ze leeft een strak georganiseerd leven, dat vooral gericht is op het helpen van anderen. Niet alleen haar patiënten, maar ook haar familie en vrienden kunnen altijd op haar rekenen. ‘s Avonds trekt ze zich terug in haar huis, waar ze maar weinig mensen binnenlaat. De onrust in haar hoofd probeert ze te verdrijven met lange nachtelijke wandelingen door haar geliefde Londen. Frieda is ervan overtuigd dat wat zich in het hoofd van haar patiënten afspeelt controleerbaar is. Maar als een van haar patiënten vertelt dat hij ervan droomt een kind te hebben, met rood haar en sproeten, en kort daarna een jongetje verdwijnt dat aan die omschrijving voldoet, wordt Frieda geconfronteerd met de onbeheersbare werkelijkheid die zij altijd angstvallig buiten de deur heeft weten te houden. Kan Frieda’s kennis van de menselijke geest de recherche helpen bij het opsporen en ontmaskeren van de dader? Wat is het verband met een ontvoeringszaak van tweeëntwintig jaar eerder? En zal het jongetje levend worden teruggevonden?
(Met dank aan Goodreads)

Nicci French
De psychologische thrillers die uit worden gebracht onder de schrijversnaam ‘Nicci French’, zijn geschreven door het schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French. Ik heb tot nu toe vier boeken van dit duo gelezen, waarvan drie met veel plezier, maar ook zeker een aantal tranen. Helaas viel Blauwe Maandag niet onder deze drie, en ik zal je vertellen waarom.

Geen tranentrekker
Waar ik bij het lezen van Het Veilige HuisVang me als ik val en Onderhuids tranen over m’n wangen heb voelen rollen, gebeurde dit bij Blauwe Maandag niet. Ik miste simpelweg wat persoonlijke (vaak nare of verdrietige) gebeurtenissen. Nee, ik vond BM niet eng of spannend, en nee ik vond het boek ook niet verdrietig. Het was gewoon een … min of meer spannend verhaal.

Daarnaast kwamen er een aantal plottwists in het verhaal voor, die ik al van verre aan zag komen. Een van deze twists was wel verdrietig, maar lang niet zo verdrietig als die in Het Veilige Huis.

Oke, ik ga nu wel een heel negatieve kant uit. Niet de bedoeling! Er zaten ook zeker een hoop goede dingen in het verhaal verwerkt. Een van de positieve punten aan het verhaal vond ik het goed uitgewerkte plot. Alles viel aan het einde van het verhaal zo goed in elkaar en, ondanks mijn beperkte psychologiekennis, ik vond het verhaal heel goed in elkaar zitten. Het klopte gewoon!

Aangezien BM het eerste boek in een serie is, vond ik het erg fijn dat er diep op het personage van Frieda Klein ingegaan werd. De rest van de serie draait namelijk eveneens om diezelfde Frieda Klein. Ik vind het belangrijk, wanneer ik een boekenserie lees, dat je een bepaalde band krijgt met de hoofdpersonages. Op deze manier zit ik niet als een koud ijskonijn de boeken te lezen, zonder ook maar enige emoties te voelen wanneer er iets belangrijks gebeurt!

Ik ben dan ook erg benieuwd naar de rest van de boeken in de Frieda Klein serie!

★★★★/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s